رباعی شمارهٔ ۳۷۷
ابوسعید ابوالخیرشوخی که به دیده بود دایم جایش
رفت از نظرم سرو قد رعنایش
گشت از پی او قطره زنان مردم چشم
چندان که ز اشک آبله شد بر پایش
شوخی که به دیده بود دایم جایش
رفت از نظرم سرو قد رعنایش
گشت از پی او قطره زنان مردم چشم
چندان که ز اشک آبله شد بر پایش