شمارهٔ ۹۸

ای به لطف از آب حیوان پاک تر

قدت از سرو روان چالاک تر

با که گویم درد خود کز عشق اوست

هر کرا بینم ز من غمناک تر

بی رخت چون لاله داغم بر دلست

سینه ام از دامن گل چاک تر

لعلت از خونم ندارد هیچ باک

نرگس شوخت از آن بی باک تر

هست شاهی در طریقت خاک راه

لیک در کوی تو چیزی خاک تر