شمارهٔ ۱۳۹

مرا چشمی است از لعل تو در خون جگر پنهان

سری بر آستانت گشته اندر خاک در پنهان

به روی لاله گون یک ره به گلگشت چمن رفتی

ز شرم عارضت گل گشت تا سال دگر پنهان

مرا چون آشکارا می رود خون دل از دیده

چه حاصل زانکه با چشم تو می بازم نظر پنهان

نهانی خواستم پیش خیالت جان کشم لیکن

چو عشق آوازه اندر داد کی ماند خبر پنهان

تو خورشیدی و شاهی ذره چندین رو متاب از وی

که بیچاره هوادارست اگر پیدا و گر پنهان