شمارهٔ ۱۷۴

مرا کشتی متاب آن گوشه ابرو به عیاری

کمان بر من مکش جانا که تیری خورده ام کاری

به فریاد خود آزار سگ کویت نمی خواهم

که در کیش محبت کفر باشد مردم آزاری

سرشک عاشقان شنگرف گون می آید از دیده

بهار عارضش را تا دمیده خط زنگاری

کشیده نرگست بر قلب جان ها تیغ بیدادی

فکنده طره ات در راه دل ها دام طراری

چو می بیند مه روی تو از خود می رود شاهی

تو حال دل همی دانی ولی با خود نمی آری