شمارهٔ ۱۷۶

از سبزه رعنا خطی بر روی گلگون می کشی

جان را به زنجیر بلا در ورطه خون می کشی

تا عقل دیوانه شود عنبر بر آتش می نهی

یا خود به بالای شکر خط بهر افسون می کشی

ای دل چو عاشق گشته ای ناله مکن از آه خود

زین پیش می گفتم ترا این ها که اکنون می کشی

در دور تو بر مردمان جور است ور نه از چه رو

خونی که از دل خورده ام از دیده بیرون می کشی

در زلف او پیچیده بین دل های مشتاقان بسی

بیماری آخر ای صبا این بارها چون می کشی

شاهی فروزان می شود شمع زوایای فلک

زین شعله ها کز سوز دل شب ها به گردون می کشی