شمارهٔ ۱۶۹

هرکس که دید چهره آن ترک سیمبر

از گلستان باغ نخواهد گلی ببر

زیراکه هست چهره او چون گلی بدیع

اندر لطافت از همه گلها بدیع تر

چون گل شود شکفته روزی بپژمرد

وین گل علی الدوام بود آبدار و تر

گل را کنند با شکر آمیخته به قند

وین گل ز طبع خویشتن آرد همی شکر

گل را کنند خوار و برو برنهند پای

وین گل بود همیشه گرامی چو چشم سر

گل را ز نور شمس و قمر تازگی بود

وین گل به نور هست به از شمس و از قمر

هرگز گلی نبود و نباشد بدین صفت

پیوند او ز عنبر و دیبای شوشتر

از سیم خام بیخش و از عود خام شاخ