شمارهٔ ۱۹۴

در هر چمن از گردش خورشید منور

درست به پیمانه و مشک است به ساغر

دری که بدو روی زمین گشت موشح

مشکی که بدو روی هوا گشت معطر

گر زنده نگشتند به گلزار و به کهسار

هم مانی صورتگر و هم آزر بتگر

کهسار چراگشت پر از صورت مانی

گلزار چرا گشت پر از لعبت آزر

بر طرف چمن هست مگر تخت سلیمان

بر فرق شجر هست مگر تاج سکندر

بس خرم و آراسته شد باغ به نوروز

ما نا که گرفته است ز روی بت من فر

تشبیه بهار ای بت دلبند بلا جوی

هرچ آن نگرم با صفت توست برابر

تا بیچ و خم از زلف تو بر دست بنفشه

تا راستی از قد تو بر دست صنوبر

چون خط تو آمد به صفت سنبل و شمشاد