شمارهٔ ۲۱۷

چیست آن کوه زمین پیما و باد راهوار

باره ای صحرانورد و مرکبی دریاگذار

هیکلی پولادسم آهوتگی غشغاو دم

پیکری پاکیزه گوهر راهواری شاهوار

بر حریر و کاغذ و دیبا و سنگ و چوب و گل

خوبتر زو خامه نقاش ننگارد نگار

جلوه طاوس دارد گاه جولان در نبرد

با تگ گوران بودگاه دویدن در شکار

خویشتن تازان کند گاه سبق مانند یوز

خویشتن درهم کشد گاه حذر مانند مار

باد صرصر نیست در پیش تگ او تیزرو

سنگ مرمر نیست در زیر سم او استوار

در کفل مضمر نماید پای او گاه نشیب

درکتف مدغم نماید دست او برکوهسار

سم و پشت و ساق و یال او تو پنداری که هست