شمارهٔ ۲۹۱

رسید عید همایون و روزه کرد رحیل

به جام داد فلک روشنایی از قندیل

چو روشنایی قندیل بازگشت به جام

سزدکه من به غزل بازگردم از تهلیل

غزل ز بهر غزالی غزاله رخ گویم

که کرد خسته دلم را اسیر خد اسیل

چو عشق چشم کحیلش فتاد در دل من

بخیل کرد به من بر به خشم چشم کحیل

به حسن یوسف مصرست و رویم از غم اوست

به رنگ نیل و دو چشمم ز اشک هست چو نیل

خلل رسید به جانم ز عشق آن صنمی

که هم گزیده حبیب است و هم ستوده خلیل

مرکب است ز بخل و ز جود چشم و لبش

که آن به غمزه جوادست و این به بوسه بخیل

ز بخل ناب لب آن صنم دلیل بس است