شمارهٔ ۳۹۴

خدای ماست خداوند آسمان و زمین

منزه از زن و فرزند و از همال و قرین

مقدری که بر او نسپرد سپهر و نجوم

مصوری که بر او نگذرد شهور و سنین

مؤثری که به تأثیر صنع و قدرت او

محل روح شود نطفه در قرار مکین

وز اندرون سه ظلمت که هر سه پنهان است

بود به تقویت او حیات و قوت جنین

بلند کوه به تقدیر و صنع او هر روز

از آفتاب نهد بر سر افسر زرین

نطاق منطقه سازد به امر او هر شب

سپهر آینه گون از مجره و پروین

عنایت نظر او جوان و تازه کند

جهان پیر وکهن را به ماه فروردین

به باغ و راغ فرستد به دست باد بهار