شمارهٔ ۱۴۰اوحدالدین کرمانیالباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المریدمسپار به عشوه جهان خویشتنتمگذار که گردد دو یکی پیرهنتدشوار مکن جمع که باشد روزیبسیار سخنها رود اندر کفنت
