بخش ۴۳ - غزل
اوحدی مراغهایهمان سنگین دل نامهربانم
که در شوخی به عالم داستانم
دل من مهر او جوید که خواهم
لبم احوال او گوید که دانم
اگر خواهم که جان به خشم توان زود
و گر خواهم که دل دزدم توانم
ترا با من چه کار ار دل فریبم
ترا از من چه سود ار مهربانم
دل و جان گر بمن بخشند شاید
که دل را چون تن و تن را چو جانم
مرا بد مهر می خوانی و اینم
مرا دلسوز می دانی و آنم
اگر جان می نهی در آستینم
و گر سر میزنی بر آستانم