شمارهٔ ۵۲ - خاطر خشنود

بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکین

قبیله تو بسی تیره روز و ناشادند

میان کوی بخسبی و استخوان خایی

بداختری چو تو را کاشکی نمیزادند

برو به مطبخ شه یا بمخزن دهقان

بشهر و قریه بسی خانه ها که آبادند

کباب و مرغ و پنیر است و شیر طعمه من

ز حیله ام همه کار آگهان بفریادند

جفای نان نکشیدست یکتن از ما لیک

گرسنگان شما بیشتر ز هفتادند

بگفت راست نگردد بنای طالع ما

چرا که از ازلش پایه راست ننهادند

مرا به پشت سرافکند حکم چرخ ز خلق

شگفت نیست گرم در بروی نگشادند

کسی بخانه مردم بمیهمانی رفت

که روز سور کسی از پیش فرستادند

بروزی دگران چون طمع توانم کرد

مرا ز خوان قضا قسمت استخوان دادند

تو خلق دهر ندانسته ای چه بی باکند

تو عهدها نشنیدی چه سست بنیادند