شمارهٔ ۲۹۰
رفیق اصفهانیبازم چو شمع آتش به جان زد آتشین رخساره ای
هست از دل صدپاره ام هر پاره آتشپاره ای
از بس که داغم بر دل است از آتشین رخساره ای
جز سوختن پروانه سان یک سر ندارم چاره ای
از من به نازی می برد دل کودک عیار ما
چون شیر مادر می خورد خون دلم خونخواره ای
قدش نهال سرکشی رویش فروزان آتشی
شیرین لبی لیلی وشی سنگین دلی مه پاره ای
هرجا نهد از ناز پا ماند چو نقش پا به جا
دلداده بیچاره ای سرگشته آواره ای
شد ماه رویت ای پسر آیینه هر بی بصر
از روی تو اهل نظر محروم از نظاره ای
بیچاره ام زارم مکش انگار خونم ریختی
آخر چه باعث شد تو را بر کشتن بیچاره ای
بی آن مه نامهربان روشن نمی گردد شبم
گر آتش آهم شود هر ذره ای سیاره ای
داند رفیق آن حال من شب ها که چون من یک شبش
بستر بود از خاری و بالین بود از خاره ای