غزل شمارهٔ ۴۶۱

سهل باشد به ترک جان گفتن

ترک جانان نمی توان گفتن

هر چه زان تلخ تر بخواهی گفت

شکرین است از آن دهان گفتن

توبه کردیم پیش بالایت

سخن سرو بوستان گفتن

آن چنان وهم در تو حیران است

که نمی داندت نشان گفتن

به کمندی درم که ممکن نیست

رستگاری به الامان گفتن

دفتری در تو وضع می کردم

متردد شدم در آن گفتن

که تو شیرین تری از آن شیرین

که بشاید به داستان گفتن

بلبلان نیک زهره می دارند

با گل از دست باغبان گفتن

من نمی یارم از جفای رقیب

درد با یار مهربان گفتن

وان که با یار هودجش نظر است

نتواند به ساربان گفتن

سخن سر به مهر دوست به دوست

حیف باشد به ترجمان گفتن

این حکایت که می کند سعدی

بس بخواهند در جهان گفتن