شمارهٔ ۱۸

یک شب از بخت زبون شمعی نشد هم دوش ما

برنخیزد صبح جز خمیازه از آغوش ما

در محبت تا حدیث پندگویان نشنود

مغز سر چون شیشه می پنبه شد در گوش ما

نکهت گل بی خودی می آورد دیوانه را

بوی او آورد باد و برد عقل و هوش ما

خامی از کار جهان مستان چو آتش می برند

باده گردد پخته در میخانه ها از جوش ما

لب به دشواری گشاید در سخن آشفته دل

چشم خواب آلوده را ماند لب خاموش ما

عشق پنهان فاش خواهد گشت از آهم سلیم

سخت دودی می کند این آتش خس پوش ما