شمارهٔ ۳۱

چه غافلی ست ز دور سپهر مردم را

در آسیا بنگر خواب ناز گندم را

هزار همچو تو رفتند و آسمان برجاست

بسا سبو که شکسته ست در قدم خم را

سپهر را خطر از رهگذار حادثه نیست

زیان نمی رسد از سنگ کاسه سم را

به دفع چشم بد هر کسی سپند ی هست

کسی چه چاره کند چشم زخم انجم را

به جلوه گاه تو ای شاخ گل ز شرم چو کبک

به خویش دزدد طاووس بوستان دم را

کسی که بر حذر است از زبان مار سلیم

به خود دراز ندیده زبان مردم را