شمارهٔ ۲۱۱

بر سر عشق تو هرکس هست با من دشمن است

آنکه اشکی پاک می سازد ز چشمم دامن است

در کف او می به رنگ شبنم روی گل است

بر میانش تیغ چون آب میان گلشن است

برنمی خیزیم از جای خود و آواره ایم

دامن صحرای مجنون تو طرف دامن است

همچو من منصور را سامان رسوایی کجاست

مایه حلاجی او پنبه داغ من است

کوچه زنجیر را ماند به عهدش روزگار

بس که از بیداد او هر خانه ای پر شیون است

دشمن جان است دل اهل محبت را سلیم

یوسف ما را همیشه گرگ در پیراهن است