شمارهٔ ۳۸۸

ز دل غبار به چشم پر آب می آید

همین متاع ز ملک خراب می آید

مپرس مرغ چمن را که سوخته ست ای گل

ز آتش تو چو بوی کباب می آید

ز فوت تشنه لبان ره تو در گوشم

صدای گریه ز آواز آب می آید

به روز حشر ترا دادخواه چندان است

که خون ما ز کجا در حساب می آید

سوار چون شوی از باغ تا سر بازار

گل پیاده ترا در رکاب می آید

چراغ داغ ز عشق تو می شود روشن

به جوی زخم ز تیغ تو آب می آید

علاج درد دل ما ز توست ای ساقی

کز آب دست تو بوی گلاب می آید

ز شوق مرگ نشاط از ملال نشناسم

که هوش نیست کسی را که خواب می آید

سلیم این قدر از توبه تو می دانم

که از دهان تو بوی شراب می آید