بخش ۴۶ - الجهل داءٌ بلا دواءٍ والحمقُ حفرةٌ بلا عُمقٍ

داعیانی که زاده زمنند

بیشتر در هوای خویشتنند

از خودی خویش زین جهان برتر

وز بدی از اجل گلو برتر

همه چون از کتاب فهرستند

جز ترا سوی خویش نفرستند

رویشان چون پیاز لعل نکوست

چون نکو بنگری بود همه پوست

چون پیاز از لباس تو بر تو

لیک چون سیر گنده و بدبو

از یتیمان و بیوگان دیار

کرده دایم بطونشان پر نار

تا زبان در جدل قوی کردند

عقل را عاشق غوی کردند

زین کدو گردنان بی پر و بال

چون کدو زود بال و زود زوال

پست بالا چو نقطه جاه همه

تنگ میدان چو قطب راه همه

گشته ماهر ولی به جلد زدن

مستحق سیاط و جلد زدن

هوششان در سرای بی فریاد

باز چون گوش کر مادرزاد