شمارهٔ ۴۳۳

ز قتل عاشقان در سینه او غم نمی بینم

به شمع از مردن پروانه ها ماتم نمی بینم

به گلشن خویش را چون قطره شبنم نمی بینم

کسی را غیر خود هرگز به چشم کم نمی بینم

جهان از عکس رویش خانه آیینه را ماند

به هر جا می روم جز صورت آدم نمی بینم

متاعی دارم و اما ندارد هیچ مقداری

در این بازار سنگ هیچ کس را کسم نمی بینم

چو پرگار از درون خانه پا بیرون نمی مانم

به جستجو قدم را متفق با هم نمی بینم

به دریا ساغر خود می برم لب تشنه می آرم

بجوبار کریمان عمرها شدنم نمی بینم

به بازار طبیبان می روم نومید می گردم

به دل چون لاله داغی دارم و مرهم نمی بینم

ز طوف کعبه مقصود غبارآلود می آیم

به غیر از دیده خود چشمه زمزم نمی بینم

به گوش از هیچ جا آوازه احسان نمی آید

صدا در کاسه فغفور و جام جم نمی بینم

گلستانم ز خشکی گشن تصویر را ماند

که در وی سال ها شد قطره شبنم نمی بینم

به مسجد رفته چون مسواک دیدم شیخ را سرکش

بجز محراب پشت هیچ کس را خم نمی بینم

ز روی اهل عالم چشم خود پوشیده می گردم

به عالم مردمی از مردم عالم نمی بینم

نگیرد بار منت صاحب احسان بعد مردن هم

چراغ آرزو بر تربت حاتم نمی بینم

به گلزار جهان ای سیدا عمریست می گردم

به غیر از غنچه خندان دل خرم نمی بینم