شمارهٔ ۵۱۵
سیدای نسفیچهره افروخته از باده ناب آمده ای
بهر پرسیدن دل های کباب آمده ای
در دل ای توبه شکن قصد هلاکم داری
بر کمر تیغ به کف جام شراب آمده ای
دوش در کلبه ام آتش زده رفتی چون برق
باز از بهر چه ای خانه خراب آمده ای
ای بهار چمن آرا چه شنیدی از من
عرق آلوده چو شبنم به شتاب آمده ای
می رسی از سفر و خط مبارک داری
جان فدایت که رسولی به کتاب آمده ای
می رود هر طرف از شوق چو موج آغوشم
تا تو ای سرو روان از لب آب آمده ای
سیدا تازه دماغ است ز استقبالت
بس که چون شیشه لبالب ز گلاب آمده ای