شمارهٔ ۵۸۱
سیف فرغانیگر خوش کند لب تو دهانم به بوسه ای
خرم شود زلعل تو جانم به بوسه ای
خواهم ز جور تو گله کردن به پادشاه
گر عاقلی بگیر دهانم به بوسه ای
در حسرت کنار تو جانم به لب رسید
زین ورطه لطف کن برهانم به بوسه ای
ای جان مکن گرانی و یک بار بر لب آی
باشد که من ترا برسانم به بوسه ای
گفتم که جان من بستان بوسه ای بده
گفتی هزار جان نستانم به بوسه ای
گر آن لب و دهان که تو داری مرا بود
ملک دو کون را بستانم به بوسه ای
دیدی که من زبان شکایت خوهم گشاد
کردی فسون و بست زبانم به بوسه ای
زنده کنند مرده به آب دهان من
گر با تو کام خویش برانم به بوسه ای
یک بار دیگرم به کنار و لبت رسان
ای برده حاصل دو جهانم به بوسه ای
گویی لب من از شکر و قند خوش ترست
من لذت لب تو چه دانم به بوسه ای
در کار عشق جان و دلی داشتم چو سیف
اینم به عشوه ای شد و آنم به بوسه ای