شمارهٔ ۷۶

رخت گرچه چو خورشید فلک مستور می باشد

دلم هم در فروغ خویشتن مستور می باشد

نقابی نیست رویت را به جز رخت دایم

نقابی گر بود مهر رخت را نور می باشد

به ما نزدیک نزدیک است و از ما دور دور آن رخ

که از افراط نزدیکی به غایت دور می باشد

جهان خورشید او بگرفت و شد زو بی نصیب آن کس

که چون خفاش از خورشید دیدن کور می باشد

به هجر خویشتن باید طلب کردن وصال او

که مردم وصل او دایم ز خود مهجور می باشد

قصور و حور و ولدان را نمی دانم ولی دانم

من آن کس را که ولدان و قصور و حور می باشد

که تا جامع و فاضل ز ایزد کرده ام حاصل

که رطب و یابس عالم در او مسطور می باشد

ز جام نرگس مست و لب میگون آن ساقی

روان مغربی گه مست و گه مخمور می باشد