شمارهٔ ۱۱
صامت بروجردیکنون کافتاد دور حسین با این زلف و چوگان ها
سر ما و به راه عشق بودن گوی میدان ها
درین درگه محرم مزن بهر گشایش دم
که اینجا بس شهان را سر شکست از چوب دربان ها
از این دریای پهناور به زودی رخت بیرون بر
که عمری بایدت سر کوفت بر سنگ بیابان ها
مرو در طور ای موسی بیا در کوی مشتاقان
بسی انوار طالع بین از این چاک گریبان ها
گذشت آن عهد نوح و قصه دریا و طوفانش
که او یک بار طوفان دید ما هر لحظه طوفان ها
نسیم صبحگاهی کن گذر ز آنجا که می دانی
بگو ای دوستان آخر چه شد آن عهد و پیمان ها
شما ساکن به گلشن ها و ما سرگرم گلخن ها
ز صامت هم به یاد آرید در طرف گلستان ها