شمارهٔ ۳۸

در این ویران سر بی جا کسی منزل نمی گیرد

اگر گیرد کسی مجنون بود عاقل نمی گیرد

نمی پاشی چرا از مخزن دل اشک گلناری

جز این یک میوه باغ زندگی حاصل نمی گیرد

دلم دایم به ترک آرزوی غیر می کوشد

چرا پس خود دمی از آرزوها دل نمی گیرد

به آسایش دلم الفت نمی دارد عجب دارم

که این کشتی ز بدبختی به خود ساحل نمی گیرد

به اوضاع جهان مایل شدن اندازه دارد

مسافر کار را چندان به خود مشکل نمی گیرد

به تقوای فقیه شهر می خندند نادان

چرا پس کامل ما عبرت از جاهل نمی گیرد

اگر این است اوضاع جهان صامت که من بینم

کسی من بعد از این غیر از ره باطل نمی گیرد