ای نام تو زینت زبان ها
احوال تو زیب داستان ها
پرورده مهد دوش احمد
پیغمبر آخر زمان ها
بنمود خدا تو را به جنت
در مرتبه سید جوان ها
برپا شده منبر عزایت
از روز ازل در آسمان ها
در معرض ابتلای کونین
شد کار تو فوق امتحان ها
از سطح زمین به عرش اعظم
پیوسته ز ماتمت فغان ها
جان در ره حق فدا نمودی
تا شد به فدایی تو جان ها
گریان به تو وحشیان صحرا
تا حشر چه مرغ آشیان ها
دارند جهان ز سینه تنگ
بر ناوک ماتمت نشان ها
سیلاب غم تو گشت تا حشر
ویران کن جمله خانمان ها
ای بی کس و آشنا حسینم
لب تشنه و سرجدا حسینم
هر عهد که با خدا نمودی
یک یک به همه وفا نمودی
امید خود از وطن بریدی
جا در صف نینوا نمودی
یاران و برادران خود را
در راه خدا فدا نمودی
بیگانه شدی ز اهل عالم
خود را به حق آشنا نمودی
عباس برادر جوان را
بی دست به کربلا نمودی
چون قاسم و اکبری تو قامت
در ماتم شان دو تا نمودی
فرزند صغیر خود نشانه
بر ناوک ابتلا نمودی
مظلوم و غریب آخر از زین
اندر سر خاک جا نمودی
آن دین که داشتی به گردن
از گردن خود ادا نمودی
ای بی کس و آشنا حسینم
لب تشنه و سرجدا حسینم
چون رفت سر تو بر سر نی
با نغمه چنگ و ناله نی
در ماتم تو به طبل سینه
زد زینب خون جگر پیاپی
در طور سنان خدای را خلق
دیدند عیان ز مظهر وی
بر نیزه سر تو رفت و کردی
معراج خدای را به سر طی
اطفال یتیم تو سرت را
افتاده به آه و ناله از پی
ای زینت گوشواره عرش
در حق تو داشت این گمان کی
کز کرب وبلا بهار عمرت
چون شد ز جفای اشقیا دی
گردد بدنت به خاک یکسان
زیر سم توسن سبک پی
سازد سر انور تو منزل
در خاک تنور و مجلس می
اکنون که به چاره دسترس نیست
گویم ز غم و فغان کنم هی
ای بی کس و آشنا حسینم
لب تشنه و سرجدا حسینم
روزی که سرت ز تن بریدند
اهل حرمت فغان کشیدند
در خیمه گهت برای غارت
با هلهله کوفیان دویدند
یک طایفه همچو گرگ خون خوار
اندر سر عابدین دویدند
فوجی ز برای گوشواره
گوش سه زن از ستم دریدند
چون صید به زیر دست صیاد
اطفال ستم کشت رمیدند
هر گوشه ز ترس سیلی شمر
اندر بن خارها خزیدند
روزی که ندیده هیچ کافر
در ماریه عترت تو دیدند
هر طعنه کزو نبود بدتر
در کوفه ز کوفیان شنیدند
چون جغد غریب بی پر و بال
در کنج خرابه آرمیدند
ای سبط نبی بنی امیه
آخر به مراد دل رسیدند
ای بی کس و آشنا حسینم
لب تشنه و سرجدا حسینم
ای سکه ابتلا به نامت
از کوفه بتر بلای شامت
در کوفه اگر به کنج مطبخ
خولی ننمود احترامت
در شام پی تلافی آخر
دادند به طشت زر مقامت
خاکستر و سنگ مردم شام
کردند نثار سر ز بامت
بر نی چو مه دو هفته کردند
انگشت نمای خاص و عامت
در بزم شراب آسمان کرد
زهر غم و ابتلا به جامت
فرزند حرام زاده هند
پوشید نظر ز احتشامت
شد مست و به چوب خیزران کرد
آزرده لبان لعل فامت
شد روز به پیش چشم زینب
چون شام ز رنج صبح و شامت
تا روز جزا دل شکسته
صامت شده نوحه گر مدامت
ای بی کس و آشنا حسینم
لب تشنه و سرجدا حسینم
