شمارهٔ ۱۸۰

ناله من نی عجب گر جا به دل ها می کند

هرکجا آتش بیفتد جای خود وامی کند

از نگاهی داد عقل و دین ما را دل بیار

کس نداند این دل شیدا چه با ما می کند

کرده خود با عشقبازی گر سمندر نیست دل

از چه بهر سوختن خود را مهیا می کند

جوی ها کرده است جاری چشم از سیل سرشک

چشمه را بنگر که هم چشمی به دریا می کند

آسمان خم گشته و بگشوده از خورشید چشم

در زمین ماه مرا گویی تماشا می کند

ای که جویی جزر و مد دیده ما را سبب

گاه آن مه رخ نهان گاهی هویدا می کند

هرکجا هست انس با دیوانگان دارد صغیر

راستی هر جنس جنس خویش پیدا می کند