شمارهٔ ۳۱۰

به هر چه می نگرم حسن یار می بینم

تجلیات جمال نگار می بینم

گذشت آن که یکی را هزار می دیدم

کنون یکی نگرم گر هزار می بینم

خیال یار مرا تا که در کنار آمد

مراد هر دو جهان در کنار می بینم

از آندمم که خداوند چشم گل بین داد

صفای برگ گل از نوک خار می بینم

از آن زمان که دلم ترک روزگار گرفت

به کام دل همه ی روزگار می بینم

غبار میکده را چون بدیدگان نکشم

که نور دیده خود زین غبار می بینم

کسی که خلق جهانش نهفته میجویند

بجان دوست منش آشکار می بینم

صغیر این همه و صدهزار از این افزون

ز لطف حیدر دلدل سوار می بینم