شمارهٔ ۳۳۲

من نخواهم به کسی زهد و ریا بفروشم

گو همه خلق بدانند که می می نوشم

واعظ بیهده ام وعظ مفرما که بود

در بر پیر مغان رهن کلامی گوشم

دستبرد غم عشق تو بنازم ای دوست

که ببرده ست ز تن طاقت و از سر هوشم

گر نه از بهر نثار قدمت بود سرم

زیر این بار گران هیچ نرفتی دوشم

پای تا سر همه در ذکر گل روی توام

گرچه لب دوخته و غنچه صفت خاموشم

با کسی انس نگیرد دلم از خلق جهان

جز خیالت که مصور شده در آغوشم

چون که غمگینی من باعث خرسندی توست

روز و شب در پی غمگینی خود می کوشم

هر زمان روی تو را می نگرم همچو صغیر

دیده یکبارگی از هر دو جهان می پوشم