شمارهٔ ۳۷۶
صغیر اصفهانیای مقیم دل که ام شب شمع این کاشانه ای
میهمانت کی توان خواندن که صاحبخانه ای
نیست مسکین پادشه را لایق بزم حضور
با گدایان هم نشین از همت شاهانه ای
آتش شوق است کافی بهر ما پروانگان
تا تو ای شمع فروزان شاهد پروانه ای
کشور دل را نه تنها شاهی و ماهی به حسن
در جهان خورشیدوش تابان به هر کاشانه ای
جای دارد گر فشاند آشنا جان در رهت
ای که همچون جان مکرم در بر بیگانه ای
هست تنها بر تو روشن چشم امید صغیر
اندرین دریا درخشان گوهر یکدانه ای