شمارهٔ ۴۰۲

چشم مستت همه مردم کشد از بی باکی

ای عجب مست که دیده است بدین چالاکی

خو از آن کرد دلم با غم عشقت که ندید

عشرتی در دو جهان خوش تر از این غمناکی

نه همین تیرگی از بخت من آموخته شام

کز من آموخته هم صبح گریبان چاکی

فلک عربده جو رام شود انسان را

غافل از خود مشو ای طرفه طلسم خاکی

معرفت پیشه کن ای آن که مقامی خواهی

که به جایی نرسد مرد ز بی ادراکی

دامنی در کفش البته فتد همچو صغیر

هر که در عشق نهد گام به دامن پاکی