شمارهٔ ۱۰۹ - این اشعار شیوا اثر طبع شاعر گرانمایه اقا احمد حشمت‌زاده شیرازیست

که پس از ملاحظه و استماع اشعار صفحه قبل سروده و باصفهان فرستاده اند آقای حشمت زاده یکی از شعرای نامی شیراز فرزند برومند استاد شعر و ادب مرحوم میرزا عبدالرحیم متخلص به حشمت شیرازیست که استاد فقید مرحوم ملک الشعرای بهار در توصیف او فرموده

هشتند از آن روز که بنیاد سخن

دادند سخنوران بسی داد سخن

بودند بدور خویش هر یک استاد

در دوره ماست حشمت استاد سخن

خود آقای حشمت زاده هم در قصیده یی میگویند

تنها نباشد از ادب و شعر فخر من

هم فخر از پدر بود و هم پسر مرا

فرزندهای من همه دانشور و ادیب

بوده است اوستاد مسلم پدر مرا

معظم له اکنون که سال ۱۳۴۲ شمسی است شصت و سه سال از عمر شریفشان گذشته و تا حال مانند مرحوم پدر جز مدح محمد و آل صلواه الله علیهم اجمعین مدح کسی را نسروده خدایش موفق دارد که الحق گوینده یی دانا و شاعری تواناست

این مختصر شرح حال و اشعار ذیل با اجازه خودشان در این دیوان درج شد