شمارهٔ ۴ - قطعه در تعریف و توصیف بزرگان عرفان و ادب

هست عرفان و ادب ملکی که در آن مولوی

بر فراز تخت عزت پادشاهی می کند

سعدی اش باشد وزیر در امور مملکت

فکر و تدبیر از طریق خیرخواهی می کند

با سری پرشور فردوسی سپهسالار ملک

تیغ بر کف حفظ کشور از تباهی می کند

خود نظامی مجلس آرایی ست در این بارگاه

بزم را خوان گستری از مرغ و ماهی می کند

بر فراز بام حافظ رونق این ملک را

مسیلت دایم ز درگاه الهی می کند

دیگران گل های رنگارنگ باغند و صغیر

در زمین سبز این بستان گیاهی می کند