بخش ۳۴ - داستان صعلوک و شیر و بوزنه - ظهیری سمرقندی | ناهید

بخش ۳۴ - داستان صعلوک و شیر و بوزنه - ظهیری سمرقندی | ناهید

و شیر از خوف اعادت صعلوک به تعجیل می رفت در میان راه بوزنه ای بر او رسید چون چشم او بر شیر افتاد خدمت کرد و شرط عبودیت و بندگی بجای آورد و گفت ملک را از وقایع و حوادث چیزی ظاهر شده است که اثر تغیر در هیأت و بشره همایون می توان دید و علامت تحیر و تفکر در ناصیه میمون می توان شناخت و بدین موضع نامعهود و طریق نامالوف آمدن بر سبیل تفرد و تجرد موجب چیست اگر خدمتی هست که بنده اهلیت مباشرت آن دارد مثال دهد تا شرایط امتثال نموده آید شیر گفت دوش به طلب صید به فلان موضع رفته بودم و در میان ستوران ایستاده تا فرصتی یابم و شکاری بگیرم دزدی عظیم بی باک و صعلوکی به غایت چست و چالاک درآمد و پای در پشت من آورد و مرا در فراز و نشیب و جر و جوی می راند و من از بیم کارد و شمشیر او می رفتم تا آخر الامر خدای تعالی او را بر من رحیم گردانید و مرا از چنگال او خلاص و مناص ارزانی داشت بر درختی رفت و به ترک من بگفت بوزنه گفت ملک را این تدبیر خطا افتاده است که به چنین محالی تن در داده است هیچ آفریده ای را از حیوانات قوت و قدرت آن نبود که با ملک این گستاخی اندیشد و در مقابلت با زور بازوی وی مقاومت نماید اگر مصلحت بیند باز گردد و درخت به من نماید تا بنده او را پیش ملک آرد تا ملک پاداش دلیری و جرأت و تعدی و سفاهت در باب او تقدیم فرماید شیر چون این سخن بشنید به دمدمه بوزنه مغرور شد و چون کفتار در جوال گفتار او رفت بازگشت و با بوزنه روی به درخت آورد صعلوک چون از دور شیر و بوزنه بدید دانست که قصد او دارند در میان درخت کاواکی بود در کاواک رفت و خاموش بنشست چندان که بوزنه بر درخت دوید و به سر کاواک بیرون رفت صعلوک دست از کاواک بیرون کرد و خایه های بوزنه استوار بگرفت و به قوت بیفشارد چنانکه بوزنه بیهوش از درخت بیفتاد و جان به خزانه مالک دوزخ فرستاد شیر چون آن دستبرد مشاهده کرد پای برگرفت و روی به هزیمت نهاد و آن هزیمت غنیمت شمرد و با خود گفت

پادشاه از استماع این مقدمات متوجع و متألم شد و با خود گفت بزرگان گفته اند الملک عقیم و لا ارحام بین الملوک و بین احد اگر صفت پادشاه آن بودی که از فرزند و پیوند و اولیا و اقربا به اجترام های قبیح و ارتکاب های شنیع عفو و اغماض فرمودی الملک عقیم در شان او نیامدی و لا ارحام بین الملوک حشو بودی و فحوای این قضایا و مضمون این اشارات آنست که سلطنت مفسدت احتمال نکند و ریاست مرحمت و شفقت بر نگیرد و صلت رحم دافع و مانع سیاست نگردد و قرابت و خویشی حایل عدل و حاجب انصاف نشود و اگر پادشاه در هر یک از اولیای دولت به چشم رأفت و عاطفت نگرد و مصالح ملک و دولت مهمل گذارد مملکت اختلال و انتشار پذیرد و حاسدان و قاصدان از اطراف ممالک سر برآرند و دست های تطاول و تعدی دراز کنند و آن غفلت مهیج فترت شود و فترت سبب زوال دولت و انتقال ملک گردد ازین وساوس و هواجس و متخیلات و متوهمات چندان بر وی غلبه کرد که مثال داد تا پسر را سیاست کنند و آن را تاریخ روزنامه عدل و انصاف گردانند دستور ششم که در بسیط مملکت تمکین چهار ارکان داشت و بر آسمان دولت تاثیر خسرو اختران چون این خبر بشنید که شاه فرزند را سیاست فرمود در وقت مسرعی به جلاد فرستاد و فرمود که در سیاست شاهزاده توقف کن تا من در پیش شاه روم و در مصلحت توقف و ترک تعجیل سیاست باری با وی سخن گویم و احماد ترک مسارعت در آن باز نمایم