رباعی شمارهٔ ۱۶۴عراقیرباعیاتای لطف تو دستگیر هر رسواییوی عفو تو پرده پوش هر خود راییبخشای بدان بنده که اندر همه عمرجز درگه تو دگر ندارد جایی
