غزل شمارهٔ ۳۰۴

اگر ز کاوش مژگان او دلم خون شد

خوشم که بهر من اسباب گریه افزون شد

دم هلاک به روی تو بس که حیران بود

دلم نیافت که کی ز سینه جان بیرون شد

کدام قطره خوی لیلی از جبین افشاند

که گاه گریه برون ز چشم مجنون شد

امید من به محبت زیاده چون نشود

که دوش کوهکن آرامگاه گلگون شد

ز بت نه گوشه چشمی نه چین ابرویی

به حیرتم که دل برهمن ز کف چون شد

فغان ز طبع تو عرفی مگو بگو کز تو

طبیعتت سبب شهرت همایون شد