شمارهٔ ۸

به هنگام سیه روزی علم کن قد مردی را

ز خون سرخ فام خود بشوی این رنگ زردی را

نصیب مردم دانا به جز خون جگر نبود

در آن کشور که خلقش کرده عادت هرزه گردی را

ز لیدرهای جمعیت ندیدم غیر خودخواهی

از آن با جبر کردم اختیار اقدام فردی را

کنون تازم چنان بر این مبارزهای نالایق

که تا بیرون کنند از سر هوای هم نبردی را

شبی کز سوز دل شد برق آهم آسمان پیما

چو بخت خود سیه کردم سپهر لاجوردی را