شمارهٔ ۱۶

همین بس است ز آزادگی نشانه ما

که زیر بار فلک هم نرفته شانه ما

ز دست حادثه پامال شد به صد خواری

هر آن سری که نشد خاک آستانه ما

میان این همه مرغان بسته پر ماییم

که داده جور تو بر باد آشیانه ما

هزار عقده چین را یک انقلاب گشود

ولی به چین دو زلفت شکست شانه ما

اگر میان دو همسایه کشمکش نشود

رود به نام گرو بی قباله خانه ما

به کنج دل ز غم دوست گنج ها داریم

تهی مباد از این گنج ها خزانه ما

در این وکیل و وزیر ای خدا اثر نکند

فغان صبحدم و ناله شبانه ما

برای محو تو ای کشور خراب بس است

همین نفاق که افتاده در میانه ما