شمارهٔ ۷۰۸کمالالدین اسماعیلرباعیاتای یاد غمت مونس تنهایی منوی خاک درت سرمۀ بینایی منمگذار که فاش گردد اندر عالمچون حسن تو حال دل سودایی من
