شمارهٔ ۶۵ - وقال ایضآ یمدحه ویصف القصر

اساس قصر ازین خوبتر توان افکند

که دست همت این صدر کامران افکند

نخست بار که اقبال باز کرد درش

سعادت آمد و خود را در آستان افکند

علو کنگرۀ او بدان مقام رسید

که آسمانرا از چشم اختران افکند

شب سیاه فروغ بیاض دیوارش

مؤذنانرا از صبح در گمان افکند

ستاره های فلک جمله آفتاب شدند

چو شمسه هاش اشعه بر آسمان افکند

چنان ز اوج دوپیکر گذاره کرد سرش

کز افتراق دویی در میانشان افکند

بر آشکوب نخستینش دست فکرت من

بزیر پای فلک را چو نردبان افکند

خوشی چو از دل اهل هنر بتنگ آمد

بحیله حیله تن خود درین مکان افکند

همی ندانم تا نیکویی چه نیکی کرد

که دولتش بچنین جای دلستان افکند

بخود فرو شد صد بار وهم دور اندیش

که تا کمند نظر چون برو توان افکند