شمارهٔ ۹۳ - وله ایضآ یمدحه

آمدست از غم عشق تو مرا آن بر سر

که کسی را نگذشتست از آن سان بر سر

بر سر شمع چه آید همی از آتش و آب

آمد از چشم و دلم دوش دو چندان بر سر

در سر آمد چو قلم بخت نگونم ز خطت

تا فلک خود چه نبشتست مرا زان بر سر

گنج را بر یر اگر رسم بود اژدرها

گنج حسنی و ترا زلف چو ثعبان بر سر

چاه جویی ز سر زلف کژت راست کنم

مگر ارم دل از آن چاه ز نخدان بر سر

پای بفشارم در عشقت و ننمایم پشت

شمع وار ار بودم آتش سوزان بر سر

گاه بر پای تو چون گوی نهم سر بر خاک

گه ز دست تو نهم خاک چو چوگان بر سر

بندۀ فرمانم هر حکم که خواهی می کن