شمارهٔ ۱۱۴ - و قال ایضاً یمدح الصدر السعید بهاء الدین عبدوس

زهی خجل ز معالی تو سپهر رفیع

زهی رهین ایادی تو شریف و وضیع

بهاء دولت و ملت که تاج معنی را

خرد بگوهر لفظ و می کند ترصیع

زعکس خاطر تو تیغ آفتاب صقیل

زتاب سطوت تو دور روزگار سریع

برشمایل خلق و کفایت رایت

کدام فصل ربیع و چه جای فضل ربیع

صریر کلک تو چو ارغنون نوازشود

ز شوق گردد چذر اصم بطبع سمیع

زمانه کار نبندد گشاد نامۀ صبح

اگر نباشدش از رای روشنت توقیع

مکارم تو جهانرا برزق خلق کفیل

شمایل تو گنه را بنزد عفو شفیع

برآن جریده که مثبت شدست نام کرم