شمارهٔ ۱۸۰ - وله ایضاً یمدحه ببلد النّشابور

جهان کرم پادشاه شریعت

که هستت بر اقلیم دین شهر یاری

تو آن سرفرازی که فیض بنانت

بریزد همی آب ابر بهاری

تو آنی که روی قدرت توانی

که پیشانی شیر گردون بخاری

تو آن فیض بخشی که در روز جودت

چو کان گشت دریا زبس خاکساری

فلک از سر صدق تو صبگاهی

کند در هوایت چو من جان سپاری

مزاج صبازان سبب روح بخش است

که کردست با خلقت آمیزگاری

درختان لطف ترا میوه آبی

نهنگان خشم ترا معده ناری

قضا کی شدی ضامن رزق مردم

اگر نه کفت را گرفتی بیاری

گشایش زجود تو می یابد ارنی

عروق امل را ببندد مجاری