شمارهٔ ۳۸

از انتظار مکش بیش از این فکاری را

بخود قرار مده قتل بی قراری را

بیا بیا که خدایت برآورد امید

تو گر امید بر آری امیدواری را

گذشت عمر بحسرت مرا چو آن بلبل

که در قفس گذرانید نوبهاری را

بقتل سوخته خویش اضطراب از چیست

مگر بود چه قدر زندگی شراری را

گرفته است سر انگشت من چو شمع آتش

مگر گشوده نقاب آتشین عذاری را