شمارهٔ ۱۳۹

مژده ای دل که شب فرقت یار آخر شد

روز تاریک سرآمد شب تار آخر شد

یار از غیر برید الفت و با ما پیوست

بود ربطی که میان گل و خار آخر شد

از دم سرد خزان آنچه به گلشن می رفت

عاقبت از نفس گرم بهار آخر شد

صندل دردسرم شد می وصلش صد شکر

محنت مستی و اندوه خمار آخر شد

گشت آیینه صفت خاک چمن عکس پذیر

که ز صیقل گری ابر غبار آخر شد

می رسد آنچه به ما از ستم هجر گذشت

می کشد آنچه دل از فرقت یار آخر شد

از گل آن جور که بر بلبل مسکین می رفت

عاقبت از اثر ناله زار آخر شد

می کشد آن همه محنت که ز هجران مشتاق

یارش از مهر چو آمد به کنار آخر شد