شمارهٔ ۲۲۲

جهان روشن ز مهر عالم افروزی که من دارم

دلی تاریک تر از شب بود روزی که من دارم

بیا و از زلال وصل بنشان آتشم تا کی

جگرها سوزد از آه جگرسوزی که من دارم

ز آه و ناله ام صدجان و دل زخمی مشو ایمن

ز تیغ جان شکاف و تیر دلدوزی که من دارم

ز شب تاریک تر روز من و از روز روشن تر

شب اغیار از شمع شب افروزی که من دارم

ز زلفش دل به صد افسون گرفتم لیک کی سازد

فراموش آشیان مرغ نوآموزی که من دارم

نباشد فکر جان های غم اندوزت عبث تا کی

غم اندوزی کدجان غم اندوزی که من دارم

برم مشتاق آمد یار همراه رقیب اما

ببین فیروزی این بخت فیروزی که من دارم