شمارهٔ ۲۴۵

لطف از اول داشت یار من به من

زآن سبب نگذاشت کار من به من

بست از خونم حنا دیدی چه کرد

عاقبت از کین نگار من به من

تا رود کی بر سر کویش به باد

مانده این مشت غبار من به من

غنچه سان خون شد دلم تا کی ز لطف

رخ نماید گل عذار من به من

زد به تیر و بر سرم ناید ببین

خصمی عاشق شکار من به من

گر به دل بینم رخش از لطف اوست

داده این آیینه یار من به من

کج روم من او عنانم دارد آه

گر دهد یار اختیار من به من

از هنر مشتاق نالم نه ز چرخ

کین شکست آمد ز کار من به من