شمارهٔ ۲۸۵
مشتاق اصفهانیبنگاهی ز خودم بی خبر انداخته ای
دل من خوش که بحالم نظر انداخته ای
پرتو مهر توام نیست عجب کز خاکم
شام برداشته ای و سحر انداخته ای
گشته ای یار رقیب آه که بهر قتلم
رنگ نوریخته طرح دگر انداخته ای
بس جگرسوز بود داغ توزین آتش آه
که من سوخته را در جگر انداخته ای
خواهی ای شمع که گرد تو چو پروانه پرم
آتشم بهر چه بر بال و پر انداخته ای
گرم قتل منی و گشته فروتن برقیب
تیغ برداشته ای و سپر انداخته ای
پرگهر ساخته ای حقه یاقوت و زرشک
عقدها در دل درج گهر انداخته ای
کرده خونها بدل غیر ز غیرت نظری
که بحال من خونین جگر انداخته ای
تویی آن خانه برانداز که هرجا چون برق
کرده ای جلوه بسی خانه برانداخته ای
کی بمن ناو کی افکنده ای از جور که تو
پی آن تیر نه تیر دگر انداخته ای
ایکه دانی هوس از عشق به افسوس که تو
سنگ برداشته ای و گهر انداخته ای
کرده مشتاق که در وادی عشقت نالان
کز فغان شور درین بوم و بر انداخته ای