شمارهٔ ۲۹۲

ز وصل او که من پیوسته می پنداشتم روزی

دلی دارند یاران خوش که من هم داشتم روزی

ثمرها خورده ام زین دانه افشانی کنون اشکم

نه آن تخم است پنداری که من می کاشتم روزی

ز آهم رفت اثر افغان که در کارم شکست آمد

از این رایت که بهر فتح می افراشتم روزی

کنون حاصل ندارد تخم اشکم ورنه زین دانه

به روی هم چه خرمن ها که می انباشتم روزی

کنم هردم بیان شوق و گریم این مکافاتش

که حرف عشق را افسانه می پنداشتم روزی

ننالم چون ز جورت آه رفت آن طاقتم کز تو

جفا می دیدم و نادیده می انگاشتم روزی

مجو بی طلعت آن مهروش مشتاق تاب از من

ندارم طاقت اکنون ذره ای گر داشتم روزی